Το Βιβλίο της Ουράντια Έγγραφο 124

Εδώ αξίζει να είμαστε ακόμη πιο αναλυτικοί, γιατί το Έγγραφο 124 είναι κομβικό: ο Ιησούς περνά από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και, σύμφωνα με την Ουράντια, αρχίζει σταδιακά να συνειδητοποιεί ότι η ζωή του έχει μια ιδιαίτερη αποστολή. Το έγγραφο καλύπτει τα έτη 3–7 μ.Χ. και χωρίζεται σε έξι ενότητες, από το ένατο έτος έως το πρώτο ταξίδι του στην Ιερουσαλήμ.

Πρόλογος — Από το παιδί που ρωτά στον νέο που αρχίζει να θυμάται ποιος είναι

Στο προηγούμενο έγγραφο είδαμε ένα παιδί γεμάτο περιέργεια: παρατηρεί τη φύση, μαθαίνει γλώσσες, κάνει φίλους, εργάζεται δίπλα στον πατέρα του και βομβαρδίζει τους μεγαλύτερους με ερωτήσεις.

Στο Έγγραφο 124 συμβαίνει κάτι βαθύτερο.

Η αναζήτηση αρχίζει να στρέφεται προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεν ρωτά πλέον μόνο:

Γιατί υπάρχει αυτό; Γιατί η θρησκεία λέει εκείνο; Γιατί τηρούμε αυτόν τον κανόνα;

Αρχίζει, σύμφωνα με την αφήγηση, να βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πολύ μεγαλύτερο εσωτερικό ερώτημα:

«Ποιος είμαι εγώ και τι πρόκειται να κάνω στη ζωή μου;»

Και η Ουράντια επιμένει σε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: αυτή η αποκάλυψη δεν έρχεται όλη μαζί.

Ο ανθρώπινος νους του Ιησού δεν παρουσιάζεται να έχει από την παιδική ηλικία πλήρη επίγνωση της θεϊκής του ταυτότητας. Η συνείδηση της αποστολής του αναδύεται σταδιακά, μέσα από την ανάπτυξη, την εμπειρία, τον στοχασμό και την εσωτερική πνευματική αφύπνιση.

Παράλληλα, η ίδια η Ναζαρέτ λειτουργεί ως ένα τεράστιο «σχολείο ζωής».

Η Ουράντια υποστηρίζει ότι, παρότι στην Αλεξάνδρεια θα μπορούσε να έχει λάβει ανώτερη τυπική εκπαίδευση, στη Ναζαρέτ είχε κάτι πολυτιμότερο: επαφή με ανθρώπους διαφορετικών κοινωνικών τάξεων και διαφορετικών περιοχών του τότε γνωστού κόσμου. Αυτό του επέτρεψε να αποκτήσει ευρύτερη αντίληψη τόσο για τους Ιουδαίους όσο και για τους εθνικούς και να γνωρίσει διαφορετικές εκδοχές της εβραϊκής θεολογίας.

Άρα το κεντρικό νήμα του Εγγράφου 124 είναι:

ο Ιησούς διευρύνει τον κόσμο του και, όσο διευρύνεται ο εξωτερικός του κόσμος, αρχίζει να διευρύνεται και η συνείδηση του εσωτερικού του κόσμου.

1. Το ένατο έτος — Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση με τη θρησκευτική παράδοση

Το έτος 3 μ.Χ., ο Ιησούς είναι εννέα ετών.

Εξακολουθεί να είναι παιδί. Μάλιστα η Ουράντια αναφέρει ότι περνά και από τις συνηθισμένες μικροασθένειες της παιδικής ηλικίας, όπως και τα αδέλφια του.

Συνεχίζει το σχολείο και παραμένει ιδιαίτερα καλός μαθητής. Έχει μία εβδομάδα ελεύθερη κάθε μήνα και αξιοποιεί τον χρόνο του ταξιδεύοντας με τον πατέρα του σε γειτονικές πόλεις, επισκεπτόμενος το αγρόκτημα του θείου του και πηγαίνοντας για ψάρεμα κοντά στα Μάγδαλα.

Όμως εκείνη τη χρονιά προκύπτει η πρώτη σοβαρή σύγκρουση ανάμεσα στη δική του αντίληψη και στη θρησκευτική διδασκαλία που δέχεται.

Η σύγκρουση για τις εικόνες

Ο Ιησούς αγαπά να σχεδιάζει.

Κάποια στιγμή έρχεται σε αντιπαράθεση με τον χαζάν, τον δάσκαλο/λειτουργό της συναγωγής, επειδή αμφισβητεί τη διδασκαλία ότι όλες οι εικόνες, οι ζωγραφιές και τα σχέδια έχουν ειδωλολατρικό χαρακτήρα.

Για το παιδί αυτό δεν βγάζει νόημα.

Δεν μπορεί να αντιληφθεί γιατί η δημιουργική αναπαράσταση ενός πράγματος πρέπει από μόνη της να θεωρείται ειδωλολατρία.

Εδώ αρχίζει να εμφανίζεται ένα χαρακτηριστικό που θα καθορίσει ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή του:

δεν αποδέχεται έναν κανόνα μόνο επειδή είναι παλιός ή επειδή προέρχεται από θρησκευτική αυθεντία.

Θέλει να αντιλαμβάνεται το νόημά του.

Αυτό όμως δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα.

Τελικά ο Ιωσήφ καλείται να μεσολαβήσει και ο Ιησούς εγκαταλείπει αυτή την αγαπημένη του δραστηριότητα.

Και η Ουράντια σημειώνει ότι αυτή ήταν μία από τις μεγάλες δοκιμασίες της παιδικής του ηλικίας.

Το βαθύτερο μήνυμα

Εδώ βλέπουμε κάτι σημαντικό.

Ο Ιησούς δεν εγκαταλείπει απαραίτητα την προσωπική του πεποίθηση.

Εγκαταλείπει όμως τη συγκεκριμένη συμπεριφορά για χάρη της οικογενειακής και κοινωνικής ειρήνης.

Αυτό θα γίνει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο:

εσωτερική ελευθερία χωρίς περιττή εξωτερική σύγκρουση.

Το όρος Θαβώρ — Ο κόσμος ανοίγεται μπροστά του

Τον Ιούνιο ο Ιησούς ανεβαίνει για πρώτη φορά με τον πατέρα του στην κορυφή του όρους Θαβώρ.

Η ημέρα είναι καθαρή και η θέα εκπληκτική.

Η Ουράντια περιγράφει το εννιάχρονο παιδί να αισθάνεται ότι σχεδόν ολόκληρος ο κόσμος απλώνεται μπροστά στα μάτια του — εκτός από την Ινδία, την Αφρική και τη Ρώμη.

Αυτό δεν είναι απλώς γεωγραφική λεπτομέρεια.

Συμβολικά ταιριάζει με όσα συμβαίνουν μέσα του: ο κόσμος του μεγαλώνει.

Δεν είναι πλέον μόνο το παιδί της Ναζαρέτ.

Αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει ένας τεράστιος κόσμος ανθρώπων, πολιτισμών και ιδεών πέρα από το χωριό του.

Τον Σεπτέμβριο γεννιέται η αδελφή του Μάρθα. Ο Ιωσήφ επεκτείνει το σπίτι και κατασκευάζει για τον Ιησού έναν μικρό πάγκο εργασίας.

Για πρώτη φορά αποκτά δικά του εργαλεία.

Και σταδιακά γίνεται ιδιαίτερα ικανός στην κατασκευή ζυγών για ζώα.

Ο μελλοντικός θρησκευτικός δάσκαλος εκπαιδεύεται ταυτόχρονα ως τεχνίτης.

2. Το δέκατο έτος — Η πρώτη συνείδηση της αποστολής

Εδώ φτάνουμε σε ένα από τα σημαντικότερα σημεία του Εγγράφου 124.

Στις 5 Ιουλίου του 4 μ.Χ., καθώς περπατά στην εξοχή με τον Ιωσήφ, ο δεκάχρονος Ιησούς εκφράζει για πρώτη φορά σκέψεις που δείχνουν ότι αρχίζει να συνειδητοποιεί πως η ζωή του έχει μια ασυνήθιστη αποστολή.

Ο Ιωσήφ τον ακούει.

Αλλά δεν του αποκαλύπτει όσα γνωρίζει για τα γεγονότα που συνδέθηκαν με τη γέννησή του.

Την επόμενη ημέρα ο Ιησούς μιλά και στη Μαρία.

Και εκείνη ακούει χωρίς να του αποκαλύψει τις παλαιότερες πληροφορίες.

Αυτό έχει τεράστια σημασία μέσα στη λογική της Ουράντια:

Οι γονείς δεν του λένε ποιος είναι.

Τον αφήνουν να το ανακαλύψει μόνος του.

Μάλιστα, μετά από αυτές τις συζητήσεις, περνούν σχεδόν δύο χρόνια πριν ξαναμιλήσει στους γονείς του για αυτή την αυξανόμενη εσωτερική αποκάλυψη.

Ο μαθητής που αναστατώνει τη Ναζαρέτ

Τον Αύγουστο μπαίνει στην ανώτερη σχολή της συναγωγής.

Και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα.

Όχι επειδή είναι απείθαρχος.

Επειδή ρωτά.

Οι ερωτήσεις του είναι τόσο πολλές και τόσο δύσκολες ώστε αναστατώνουν όχι μόνο τους δασκάλους αλλά, όπως το παρουσιάζει το κείμενο, σχεδόν ολόκληρη τη Ναζαρέτ.

Οι γονείς του δεν θέλουν να του απαγορεύσουν να ρωτά.

Ο βασικός του δάσκαλος, αντί να ενοχλείται, γοητεύεται από:

την περιέργειά του,
τη διορατικότητά του,
τη δίψα του για γνώση.

Και παρ' όλα αυτά οι φίλοι του δεν βλέπουν τίποτε υπερφυσικό επάνω του.

Στα μάτια τους είναι ένας από αυτούς.

Απλώς είναι λίγο πιο φιλομαθής και κάνει πολύ περισσότερες ερωτήσεις.

Δεν θέλει να πολεμά για τα δικαιώματά του

Η Ουράντια επισημαίνει ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό του.

Παρότι είναι σωματικά ανεπτυγμένος για την ηλικία του, δεν θέλει να χρησιμοποιεί βία ακόμη και όταν αδικείται προσωπικά.

Αυτό προκαλεί απορία στα άλλα παιδιά.

Ο φίλος του, ο Ιακώβ, συχνά τον προστατεύει, επειδή δεν ανέχεται να βλέπει άλλα παιδιά να εκμεταλλεύονται την απροθυμία του Ιησού να πολεμήσει.

Εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται μια σημαντική αρχή:

άλλο δύναμη και άλλο βία.

Ο Ιησούς δεν παρουσιάζεται ως αδύναμος.

Παρουσιάζεται ως κάποιος που επιλέγει να μη χρησιμοποιήσει τη δύναμή του για προσωπική εκδίκηση.

Ο μικρός δάσκαλος

Ακόμη και όταν παίζει, εμφανίζεται μια τάση που δεν μπορεί σχεδόν να συγκρατήσει:

μετατρέπει το παιχνίδι σε μάθηση.

Οργανώνει τις δραστηριότητες των φίλων του, τις κατευθύνει προς πιο σοβαρές ή δημιουργικές μορφές και αρχίζει αυθόρμητα να λειτουργεί σαν δάσκαλος.

Η Ουράντια τον χαρακτηρίζει ουσιαστικά γεννημένο δάσκαλο.

Παράλληλα μαθαίνει διαφορετικούς τρόπους βιοπορισμού.

Σκέφτεται κάποια στιγμή να γίνει ψαράς.

Μετά επηρεάζεται από τον Ιωσήφ και προσανατολίζεται προς την ξυλουργική.

Και αργότερα, σύμφωνα με το κείμενο, αυτές οι επιρροές θα οδηγήσουν στην τελική επιλογή:

να γίνει θρησκευτικός δάσκαλος ενός νέου είδους. 

3. Το ενδέκατο έτος — Το τέλος της ανέμελης παιδικότητας

Στο ενδέκατο έτος συνεχίζει τα ταξίδια με τον πατέρα του, τις επισκέψεις στο αγρόκτημα και το ψάρεμα.

Παράλληλα περνά πολύ χρόνο κοντά στα καραβάνια και στους ταξιδιώτες.

Μιλά με ανθρώπους από διαφορετικά μέρη και συγκεντρώνει εντυπωσιακές για την ηλικία του πληροφορίες για τον ευρύτερο κόσμο.

Όμως η ανέμελη παιδική ηλικία φτάνει απότομα προς το τέλος της.

Στις 24 Ιουνίου του 5 μ.Χ. γεννιέται ο Ιούδας.

Η Μαρία παρουσιάζει σοβαρές επιπλοκές και αρρωσταίνει.

Ο Ιωσήφ πρέπει να παραμείνει κοντά της και ο Ιησούς αναλαμβάνει πολλές υποχρεώσεις του πατέρα του και της οικογένειας.

Και η Ουράντια λέει κάτι πολύ δυνατό:

ποτέ ξανά δεν θα επιστρέψει πραγματικά στην ανέμελη στάση των προηγούμενων παιδικών του χρόνων. 

Πριν καν γίνει έντεκα ετών, αρχίζει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του πρωτότοκου γιου.

Η ζωή αρχίζει να τον ωριμάζει.

Η Σκυθόπολη — Η πρώτη μεγάλη ρωγμή στο «εμείς και οι άλλοι»

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα περιστατικά συμβαίνει όταν συνοδεύει τον Ιωσήφ στη Σκυθόπολη, μια έντονα ελληνιστική πόλη της Δεκάπολης.

Ο Ιησούς εντυπωσιάζεται.

Βλέπει:

καθαρούς και οργανωμένους δημόσιους χώρους,
ένα υπαίθριο θέατρο,
μεγάλα κτίρια,
έναν όμορφο μαρμάρινο ναό αφιερωμένο στους «εθνικούς» θεούς.

Ο Ιωσήφ ανησυχεί με τον ενθουσιασμό του.

Προσπαθεί να του εξηγήσει ότι ο Ναός της Ιερουσαλήμ είναι ανώτερος.

Αλλά ο Ιησούς έχει ήδη δει κάτι σημαντικό:

οι άνθρωποι που η δική του θρησκευτική κοινότητα χαρακτηρίζει «ειδωλολάτρες» μπορούν επίσης να δημιουργούν ομορφιά, τάξη, πολιτισμό και αξιοθαύμαστα έργα.

Εδώ αρχίζει να αποδυναμώνεται μέσα του η απλοϊκή διάκριση:

«εμείς οι εκλεκτοί — εκείνοι οι κατώτεροι».

Και αυτό θα αποδειχθεί καθοριστικό για την κατοπινή πανανθρώπινη διδασκαλία του.

4. Το δωδέκατο έτος — Η μεγάλη εσωτερική αβεβαιότητα

Το 6 μ.Χ. είναι μια πολύ σημαντική χρονιά.

Ο Ιησούς εργάζεται πλέον κανονικά στο ξυλουργείο και μάλιστα του επιτρέπεται να διαχειρίζεται τα δικά του χρήματα — κάτι ασυνήθιστο για εβραϊκή οικογένεια της εποχής, σύμφωνα με το κείμενο.

Παράλληλα γίνεται πιο προσεκτικός.

Έχει πλέον καταλάβει ότι όταν εκφράζει ορισμένες ιδέες προκαλεί αναστάτωση.

Έτσι μαθαίνει κάτι που θα χρησιμοποιήσει αργότερα:

δεν χρειάζεται να λες κάθε αλήθεια που αντιλαμβάνεσαι σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε στιγμή.

Αρχίζει να αποκτά διάκριση στην επικοινωνία.

«Ποιος είμαι;»

Όμως μέσα του συμβαίνει μια πολύ μεγαλύτερη διαδικασία.

Η Ουράντια αναφέρει ότι περνά περιόδους αβεβαιότητας, ακόμη και πραγματικής αμφιβολίας, σχετικά με τη φύση της αποστολής του.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βαθύτερα θεολογικά σημεία ολόκληρης της αφήγησης.

Σύμφωνα με την Ουράντια, ο Ιησούς έχει:

μία προσωπικότητα,
αλλά διπλή φύση — ανθρώπινη και θεία.

Ο αναπτυσσόμενος ανθρώπινος νους του δεν μπορεί ακόμη να κατανοήσει πλήρως αυτή τη διπλή προέλευση.

Άρα δεν έχουμε έναν μικρό Θεό που απλώς «υποκρίνεται» ότι είναι άνθρωπος.

Μέσα στη θεολογία του βιβλίου έχουμε πραγματική ανθρώπινη συνείδηση που αναπτύσσεται και σταδιακά ανακαλύπτει τη θεϊκή της διάσταση.

Η προσωπική ηθική και η ομαδική πίστη

Σε αυτή την ηλικία ο Ιησούς αρχίζει επίσης να διακρίνει δύο διαφορετικά πράγματα:

την προσωπική ηθική συνείδηση
και
την υποχρέωση προς την ομάδα και την παράδοση.

Αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι μια κοινωνία χρειάζεται κανόνες, αλλά ο άνθρωπος πρέπει παράλληλα να διαθέτει προσωπική συνείδηση.

Αυτό προετοιμάζει ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της μελλοντικής του διδασκαλίας:

ο νόμος είναι σημαντικός, αλλά η εσωτερική πρόθεση του ανθρώπου είναι βαθύτερη από την εξωτερική συμμόρφωση.

5. Το δέκατο τρίτο έτος — Από το παιδί στον νέο

Το 7 μ.Χ. ο Ιησούς περνά από την παιδική ηλικία στην αρχή της νεότητας.

Η φωνή του αλλάζει.

Το σώμα του ωριμάζει.

Η σκέψη του γίνεται περισσότερο ενήλικη.

Στις 9 Ιανουαρίου γεννιέται ακόμη ένας αδελφός του, ο Άμως.

Η οικογένεια είναι πλέον μεγάλη και ο Ιησούς έχει ήδη σημαντικές ευθύνες απέναντι στα μικρότερα αδέλφια του.

Όμως περίπου στα μέσα Φεβρουαρίου συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό:

Αποκτά ανθρώπινη βεβαιότητα ότι έχει αποστολή.

Δεν γνωρίζει ακόμη όλες τις λεπτομέρειες.

Δεν έχει πλήρη επίγνωση της κοσμικής του ταυτότητας.

Αλλά είναι πλέον βέβαιος ότι προορίζεται να επιτελέσει ένα έργο στη Γη που σχετίζεται με τη φώτιση του ανθρώπου και την αποκάλυψη του Θεού.

Και η Ουράντια παρουσιάζει μια εντυπωσιακή εικόνα:

εξωτερικά, οι άνθρωποι βλέπουν έναν έφηβο γιο ξυλουργού από τη Ναζαρέτ.

Εσωτερικά, όμως, αρχίζουν να σχηματίζονται αποφάσεις που —μέσα στην κοσμολογία του βιβλίου— παρακολουθεί ολόκληρο το Νέβαδον (το όνομα του Σύμπαντος).

6. Το ταξίδι στην Ιερουσαλήμ — Η παιδική πίστη συναντά τη θρησκευτική πραγματικότητα

Και φτάνουμε στο αποκορύφωμα του Εγγράφου 124.

Ο Ιησούς ταξιδεύει με τους γονείς του στην Ιερουσαλήμ για το Πάσχα.

Για ένα εβραϊκό αγόρι αυτή είναι τεράστια στιγμή.

Ο Ιησούς έχει ακούσει όλη του τη ζωή για:

τον Ναό,
την Ιερουσαλήμ,
τις θυσίες,
την ιστορία του Ισραήλ,
τον Θεό των πατέρων του.

Τώρα θα τα δει.

Στο ταξίδι συναντά και διαφορετικούς ανθρώπους και τόπους, ενώ η οικογένεια περνά και από τη Βηθανία, όπου συνδέεται με την οικογένεια του Λαζάρου, της Μάρθας και της Μαρίας.

Όταν όμως φτάνει στην Ιερουσαλήμ, αρχίζει μια εσωτερική σύγκρουση.

Ο Ναός τον εντυπωσιάζει — αλλά οι θυσίες τον συγκλονίζουν

Ο Ιησούς εντυπωσιάζεται βαθιά από τον Ναό και τις τελετές.

Όμως υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να συμφιλιώσει με την εικόνα που έχει αρχίσει να σχηματίζει για τον ουράνιο Πατέρα:

τη θυσία των ζώων.

Ρωτά τον Ιωσήφ γιατί ο ουράνιος Πατέρας απαιτεί να σφαγιάζονται τόσα αθώα και ανυπεράσπιστα ζώα.

Ο Ιωσήφ προσπαθεί να του εξηγήσει.

Αλλά καταλαβαίνει από το πρόσωπο του γιου του ότι οι απαντήσεις του δεν τον ικανοποιούν.

Εδώ συμβαίνει μια κρίσιμη μετατόπιση.

Ο Ιησούς αρχίζει να διαχωρίζει:

τον Θεό όπως Τον αντιλαμβάνεται εσωτερικά

από όσα οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει ιστορικά γύρω από τον Θεό.

Και αυτό θα γίνει θεμέλιο της κατοπινής του διδασκαλίας.

Η μεγάλη πνευματική αφύπνιση

Την ημέρα πριν από το Πάσχα, σύμφωνα με την Ουράντια, ο Ιησούς βιώνει ένα εξαιρετικά ισχυρό κύμα πνευματικής φώτισης.

Κοιτάζει τα πλήθη που έχουν συγκεντρωθεί στην Ιερουσαλήμ.

Και αντί να αισθανθεί ανωτερότητα ή περιφρόνηση, γεμίζει από:

συμπόνια.

Βλέπει ανθρώπους που, σύμφωνα με την αφήγηση, είναι πνευματικά τυφλοί και ηθικά συγχυσμένοι.

Και η καρδιά του γεμίζει με τρυφερότητα γι' αυτούς.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Η μεγαλύτερη γνώση δεν γεννά μέσα του:

«Εγώ γνωρίζω και εσείς όχι».

Γεννά:

«Θέλω να σας βοηθήσω να δείτε».

«Ήρθε η ώρα»

Και εκείνο το βράδυ συμβαίνει, σύμφωνα με την αφήγηση της Ουράντια, κάτι πρωτοφανές στην επίγεια ζωή του.

Για πρώτη φορά από τότε που ήταν τεσσάρων ετών, εμφανίζεται μπροστά του ένας ουράνιος αγγελιοφόρος από το Σάλβινγκτον, σταλμένος από τον Εμμανουήλ.

Το μήνυμα είναι ουσιαστικά:

η ώρα έχει έρθει να αρχίσει να ασχολείται με το έργο του Πατέρα του. 

Και εδώ τελειώνει ουσιαστικά το Έγγραφο 124.

Όχι με ένα θαύμα μπροστά σε πλήθη.

Αλλά με μια εσωτερική αφύπνιση.

Το παιδί της Ναζαρέτ αρχίζει πλέον να περνά συνειδητά προς την αποστολή του.

Το βαθύτερο νόημα του Εγγράφου 124

Αν απομακρύνουμε τις ημερομηνίες και τα επιμέρους γεγονότα, το Έγγραφο 124 χτίζεται γύρω από μερικές πολύ μεγάλες ιδέες.

Πρώτον: η αληθινή πνευματική ταυτότητα αποκαλύπτεται σταδιακά. Ο Ιησούς δεν ξυπνά ένα πρωί γνωρίζοντας πλήρως ποιος είναι. Η συνειδητοποίηση ωριμάζει μαζί με τον ανθρώπινο νου του.

Δεύτερον: η ερώτηση δεν είναι εχθρός της πίστης. Σχεδόν ολόκληρη η ανάπτυξή του πραγματοποιείται μέσω ερωτήσεων. Αμφισβητεί εικόνες, θυσίες, έθιμα και ερμηνείες — όχι επειδή απορρίπτει τον Θεό, αλλά επειδή αναζητά μια βαθύτερη κατανόηση του Θεού.

Τρίτον: η συνείδηση μπορεί να βρίσκεται ψηλότερα από τη σύμβαση. Η θρησκευτική παράδοση λέει ένα πράγμα· η αναπτυσσόμενη ηθική του συνείδηση κάποιες φορές αντιλαμβάνεται κάτι βαθύτερο.

Τέταρτον: η διαφορετικότητα διευρύνει τη συνείδηση. Η επαφή με εθνικούς, ταξιδιώτες, ελληνικές πόλεις και διαφορετικές απόψεις τον εμποδίζει να εγκλωβιστεί σε μια στενή φυλετική ή θρησκευτική ταυτότητα.

Πέμπτον: η πραγματική δύναμη δεν χρειάζεται βία. Από παιδί αποφεύγει να χρησιμοποιεί τη σωματική του δύναμη για προσωπική αυτοδικία.

Έκτον: η πνευματική αφύπνιση γεννά συμπόνια. Όταν η αντίληψή του διευρύνεται, δεν κοιτάζει τους λιγότερο συνειδητοποιημένους ανθρώπους αφ' υψηλού. Τους συμπονά.

Και έβδομον: η αποστολή δεν του επιβάλλεται μόνο απ' έξω. Ωριμάζει μέσα του μέχρι που αρχίζει ο ίδιος να την αναγνωρίζει.

Επίλογος — Η μεγαλύτερη αποκάλυψη αρχίζει μέσα στον ίδιο

Το Έγγραφο 124 αρχίζει με ένα εννιάχρονο παιδί που ζωγραφίζει και ρωτά γιατί μια εικόνα πρέπει να θεωρείται αμαρτία.

Και τελειώνει με έναν δεκατριάχρονο νέο που στέκεται στην Ιερουσαλήμ και αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η ζωή του συνδέεται με ένα έργο πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο στιγμές έχει συμβεί μια τεράστια εσωτερική διαδρομή.

Ο Ιησούς έχει μάθει να εργάζεται.

Έχει γνωρίσει ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών.

Έχει αναλάβει οικογενειακές ευθύνες.

Έχει αμφισβητήσει θρησκευτικές αντιλήψεις.

Έχει μάθει ότι δεν χρειάζεται να πολεμά για κάθε προσωπική αδικία.

Έχει αρχίσει να διακρίνει την εσωτερική ηθική από την εξωτερική συμμόρφωση.

Έχει αισθανθεί αβεβαιότητα ακόμη και για την ίδια του την αποστολή.

Και τελικά έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ότι η ζωή του προορίζεται για την αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο.

Αυτό ίσως είναι και το ωραιότερο μήνυμα του Εγγράφου 124:

η αφύπνιση δεν παρουσιάζεται ως μια ξαφνική απόκτηση πληροφοριών. Παρουσιάζεται ως σταδιακή διεύρυνση της συνείδησης.

Από το:

«Γιατί συμβαίνει αυτό;»

περνά στο:

«Τι είναι αληθινό;»

και τελικά στο:

«Ποιος είμαι και ποιο είναι το έργο μου;»

Και υπάρχει ακόμη ένα βαθύτερο μοτίβο.

Όσο περισσότερο ο Ιησούς αντιλαμβάνεται τη δική του ιδιαίτερη αποστολή, τόσο λιγότερο χωρίζει τον εαυτό του από τους άλλους ανθρώπους.

Η αυξανόμενη πνευματική συνείδηση δεν τον οδηγεί στην απομόνωση.

Τον οδηγεί στη συμπόνια.

Και αυτό είναι ίσως το σημείο στο οποίο το Έγγραφο 124 παραδίδει τη σκυτάλη στο εξαιρετικά σημαντικό Έγγραφο 125 — «Ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ».

Γιατί εκεί θα συμβεί πλέον η μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα σε όσα έχει διδαχθεί, όσα βλέπει στον Ναό και όσα αρχίζει ο ίδιος να αντιλαμβάνεται για τον Θεό. Και θα έχουμε το περίφημο επεισόδιο όπου παραμένει στην Ιερουσαλήμ και συζητά με τους δασκάλους του Ναού — το οποίο η Ουράντια περιγράφει με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες από την ευαγγελική αφήγηση.

Πλήρες Έγγραφο 124 — Urantia Foundation