Πρόλογος — Ο Θεός μεγαλώνει ως παιδί

Το βαθύτερο θέμα του Εγγράφου 123 είναι εντυπωσιακό: πώς μεγαλώνει ένα παιδί που, σύμφωνα με την Ουράντια, φέρει μέσα του μια ασύλληπτη θεία ταυτότητα, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να ζήσει μια αυθεντικά ανθρώπινη παιδική ηλικία;

Η απάντηση του βιβλίου είναι ξεκάθαρη: μεγαλώνει πραγματικά ως παιδί.

Δεν παρουσιάζεται ως ένα μικρό παιδί που γνωρίζει ήδη τα πάντα, που κάνει συνεχώς θαύματα ή που συμπεριφέρεται σαν ενήλικος Θεός μέσα σε παιδικό σώμα.

Παίζει. Ρωτά. Μαθαίνει. Παρατηρεί. Απορεί. Κάνει φίλους. Αγαπά τα αδέλφια του. Πηγαίνει σχολείο. Μαθαίνει γλώσσες. Ακούει τους γονείς του. Αναπτύσσει σταδιακά ηθική κρίση.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο κλειδί του εγγράφου:

Η θεία φύση δεν παρακάμπτει την ανθρώπινη ανάπτυξη.

Η ανθρώπινη προσωπικότητα του Ιησού πρέπει να εξελιχθεί μέσα από την εμπειρία.

Από την Αίγυπτο πίσω στη Ναζαρέτ

Η αφήγηση ξεκινά στην Αλεξάνδρεια, όπου η οικογένεια έχει καταφύγει μετά τη φυγή από τον Ηρώδη.

Εκεί η ζωή αρχίζει επιτέλους να γίνεται φυσιολογική. Ο Ιωσήφ βρίσκει γρήγορα εργασία ως ξυλουργός και στη συνέχεια προάγεται σε επιστάτη μιας μεγάλης ομάδας εργατών σε δημόσιο οικοδομικό έργο. Αυτή η εμπειρία θα επηρεάσει σημαντικά την επαγγελματική του πορεία, γιατί του δημιουργεί την ιδέα να ασχοληθεί αργότερα με οικοδομικές εργασίες και εργολαβίες.

Η Μαρία, όμως, εξακολουθεί να ζει με έντονη αγωνία.

Γνωρίζει ότι το παιδί θεωρείται «παιδί της υπόσχεσης» και φοβάται μήπως του συμβεί κάτι. Αρχικά θέλει να το προστατεύει υπερβολικά και διστάζει ακόμη και να το αφήσει να παίζει ελεύθερα με τα άλλα παιδιά.

Και εδώ η Ουράντια εισάγει μια πολύ όμορφη παιδαγωγική ιδέα.

Ο Ιωσήφ την πείθει ότι η υπερπροστασία θα μπορούσε να στερήσει από τον Ιησού μια αναγκαία ανθρώπινη εμπειρία:

να μάθει να σχετίζεται με συνομηλίκους του.

Η Μαρία τελικά συμφωνεί.

Έτσι, το «παιδί της υπόσχεσης» αφήνεται να παίξει.

Να δημιουργήσει φιλίες.

Να μάθει μέσα από τις σχέσεις.

Να μεγαλώσει όπως τα άλλα παιδιά.

Αυτό είναι ένα από τα επαναλαμβανόμενα μηνύματα του εγγράφου: η φυσιολογική ανθρώπινη εμπειρία δεν θεωρείται εμπόδιο στην πνευματική ανάπτυξη. Αντίθετα, αποτελεί το μέσο της.

Η παραμονή στην Αλεξάνδρεια και η επιστροφή

Η οικογένεια παραμένει περίπου δύο χρόνια στην Αλεξάνδρεια.

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν την ιδιαίτερη ιστορία γύρω από τον Ιησού. Κάποιοι φίλοι και συγγενείς στην Αίγυπτο θεωρούν ότι το παιδί θα μπορούσε να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη επιρροή αν μεγάλωνε στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια αντί στην Παλαιστίνη.

Πριν φύγουν, προσφέρουν στον μικρό Ιησού ένα εξαιρετικά σημαντικό δώρο:

ένα πλήρες αντίγραφο της ελληνικής μετάφρασης των εβραϊκών Γραφών.

Το βιβλίο αυτό θα παίξει μεγάλο ρόλο στην εκπαίδευσή του.

Μετά τον θάνατο του Ηρώδη, ο Ιωσήφ και η Μαρία αποφασίζουν τελικά να επιστρέψουν.

Η Μαρία εξακολουθεί να σκέφτεται τη Βηθλεέμ, επειδή θεωρεί ότι ο Ιησούς, ως πιθανός Μεσσίας, θα έπρεπε να μεγαλώσει στην Πόλη του Δαβίδ.

Ο Ιωσήφ διαφωνεί.

Δεν είναι πεπεισμένος ότι ο γιος του προορίζεται να γίνει ο πολιτικός απελευθερωτής του Ισραήλ και, επιπλέον, θεωρεί την Ιουδαία επικίνδυνη εξαιτίας του Αρχέλαου.

Τελικά επικρατεί η άποψη του Ιωσήφ.

Η οικογένεια επιστρέφει στη Ναζαρέτ το 4 π.Χ., όταν ο Ιησούς είναι περίπου τριών ετών.

1. Πίσω στη Ναζαρέτ — Μια φυσιολογική παιδική ζωή

Η επιστροφή στο σπίτι είναι η αρχή μιας νέας περιόδου.

Ο Ιησούς είναι περίπου τριών ετών και δύο μηνών. Είναι υγιής, ζωηρός και χαρούμενος που έχει πλέον έναν δικό του χώρο όπου μπορεί να τρέχει και να παίζει.

Ταυτόχρονα του λείπουν οι φίλοι του από την Αλεξάνδρεια.

Οι γονείς του παίρνουν μια πολύ σημαντική απόφαση:

δεν θα λένε πλέον στους συγγενείς και στους γείτονες ότι ο Ιησούς είναι «παιδί της υπόσχεσης».

Θέλουν να μεγαλώσει φυσιολογικά, χωρίς να βρίσκεται συνεχώς κάτω από το βάρος μιας ιδιαίτερης ταυτότητας.

Ο Ιησούς δημιουργεί μια πολύ στενή φιλία με ένα συνομήλικο αγόρι, τον Ιακώβ.

Το κείμενο τονίζει ξανά την κανονικότητα της ζωής του: έχουμε μπροστά μας ένα εξαιρετικά δραστήριο και περίεργο παιδί, αλλά όχι ένα παιδί απομονωμένο από τους άλλους λόγω της μελλοντικής αποστολής του.

Γεννιέται ο Ιάκωβος

Στις 2 Απριλίου του 3 π.Χ. γεννιέται ο δεύτερος γιος της οικογένειας, ο Ιάκωβος.

Ο μικρός Ιησούς ενθουσιάζεται με το αδελφάκι του. Στέκεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα και παρατηρεί το μωρό.

Εδώ αρχίζει να εμφανίζεται ακόμη μία πλευρά του:

η έντονη παρατηρητικότητα.

Δεν αρκείται στο να βλέπει τον κόσμο.

Θέλει να καταλάβει πώς λειτουργεί.

Ο Ιωσήφ, παράλληλα, κατασκευάζει ένα μικρό εργαστήριο κοντά στην πηγή του χωριού και αρχίζει να αναπτύσσει περισσότερο την επαγγελματική του δραστηριότητα.

2. Το πέμπτο έτος — Η πρώτη συνειδητή ηθική επιλογή

Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά σημεία ολόκληρου του Εγγράφου 123.

Σύμφωνα με την κοσμολογία της Ουράντια, λίγο μετά τα τεσσεράμισι χρόνια του ο Ιησούς φτάνει στη στιγμή της πρώτης ολοκληρωμένης προσωπικής ηθικής απόφασης.

Και τότε συμβαίνει κάτι κοσμολογικά εξαιρετικά σημαντικό.

Στις 11 Φεβρουαρίου του 2 π.Χ., έρχεται να κατοικήσει μέσα στον νου του ο Προσαρμοστής της Σκέψης (Thought Adjuster).

Στη θεολογία της Ουράντια, ο Προσαρμοστής της Σκέψης είναι ουσιαστικά η εσωτερική θεία παρουσία του Πατέρα στον άνθρωπο — το θείο στοιχείο που δρα μέσα στον ανθρώπινο νου και οδηγεί σταδιακά την προσωπικότητα προς την πνευματική ανάπτυξη.

Και υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια:

ο μικρός Ιησούς δεν αντιλαμβάνεται συνειδητά ότι συνέβη κάτι.

Η Ουράντια λέει ότι αυτό συμβαίνει όπως και στα άλλα παιδιά που λαμβάνουν έναν Προσαρμοστή της Σκέψης.

Αυτό έχει τεράστια σημασία για την εικόνα του Ιησού που οικοδομεί το βιβλίο.

Η πνευματική του εξέλιξη δεν παρουσιάζεται ως ένα συνεχές συνειδητό «ξέρω ότι είμαι θεϊκός».

Υπάρχει πραγματική ανθρώπινη αφύπνιση.

Η γέννηση της Μίριαμ — και το παιδί που ρωτά ασταμάτητα

Στις 11 Ιουλίου του 2 π.Χ. γεννιέται η αδελφή του, η Μίριαμ.

Ο Ιησούς χαίρεται ιδιαίτερα και συμμετέχει πρόθυμα στη φροντίδα τόσο του Ιακώβου όσο και της μικρής Μίριαμ.

Κάποια στιγμή αρχίζει να συζητά με τον πατέρα του για το πώς γεννιούνται τα διαφορετικά ζωντανά πλάσματα.

Και εδώ η Ουράντια μάς δίνει ένα χαρακτηριστικό του Ιησού που θα επαναλαμβάνεται συνεχώς:

Ο Ιησούς ήταν ένα ασταμάτητο «γιατί;»

Από τα πέντε περίπου έως τα δέκα χρόνια του, το βιβλίο τον περιγράφει ουσιαστικά ως ένα παιδί που ρωτούσε συνεχώς.

Ο Ιωσήφ και η Μαρία δεν γνώριζαν πάντοτε τις απαντήσεις.

Αλλά έκαναν κάτι εξαιρετικά σημαντικό:

δεν απέρριπταν τις ερωτήσεις του.

Συζητούσαν μαζί του.

Τον βοηθούσαν να ψάξει.

Τον ενθάρρυναν να σκεφτεί.

Αυτό παρουσιάζεται ως ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της πρώτης εκπαίδευσής του.

Ο Ιωσήφ αναλαμβάνει την εκπαίδευση

Στην εβραϊκή κοινωνία της Γαλιλαίας, σύμφωνα με το Έγγραφο 123, μέχρι περίπου το πέμπτο έτος η μητέρα είχε την κύρια ευθύνη για το παιδί.

Στη συνέχεια, εφόσον ήταν αγόρι, ο πατέρας αναλάμβανε περισσότερο την εκπαίδευσή του.

Έτσι, στις 21 Αυγούστου του 2 π.Χ., ο Ιωσήφ αναλαμβάνει επίσημα την περαιτέρω μόρφωση του Ιησού.

Η Μαρία όμως συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά.

Του μαθαίνει να παρατηρεί και να φροντίζει τα φυτά, τα αμπέλια και τα λουλούδια γύρω από το σπίτι.

Και στην επίπεδη στέγη δημιουργεί κάτι που σήμερα θα το λέγαμε σχεδόν δημιουργικό εκπαιδευτικό εργαστήριο.

Βάζει ρηχά κουτιά με άμμο.

Εκεί ο μικρός Ιησούς:

σχεδιάζει χάρτες,
σχηματίζει γράμματα,
εξασκείται στη γραφή.

Σταδιακά θα μάθει να διαβάζει, να γράφει και να μιλά με μεγάλη άνεση Αραμαϊκά, Ελληνικά και Εβραϊκά.

3. Το έκτο έτος — Η δίψα για γνώση μεγαλώνει

Η Μαρία τον έχει ήδη βοηθήσει να κατακτήσει την αραμαϊκή διάλεκτο της Γαλιλαίας.

Τώρα ο Ιωσήφ αρχίζει να του διδάσκει Ελληνικά.

Και ποιο είναι το βασικό του εκπαιδευτικό βιβλίο;

Το αντίγραφο των Γραφών στα ελληνικά που είχαν λάβει στην Αλεξάνδρεια.

Το βιβλίο αυτό ήταν εξαιρετικά πολύτιμο. Σύμφωνα με την αφήγηση, υπήρχαν μόνο δύο πλήρη ελληνικά αντίγραφα των Γραφών σε ολόκληρη τη Ναζαρέτ. Η κατοχή του έκανε το σπίτι του Ιωσήφ σημείο συνάντησης ανθρώπων που ενδιαφέρονταν για τη θρησκεία και την αναζήτηση της αλήθειας.

Έτσι ο μικρός Ιησούς εκτίθεται από πολύ νωρίς όχι μόνο σε κείμενα αλλά και σε:

ανθρώπους, ιδέες, ερωτήματα και διαφορετικές απόψεις.

Η πρώτη συνάντηση που θυμάται με τον Ιωάννη

Το καλοκαίρι του 1 π.Χ., πριν ο Ιησούς γίνει έξι ετών, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ επισκέπτονται τη Ναζαρέτ μαζί με τον γιο τους, τον Ιωάννη.

Είναι η πρώτη συνάντηση Ιησού και Ιωάννη που μπορούν αργότερα να θυμούνται.

Και τι κάνουν οι δύο μελλοντικές μεγάλες θρησκευτικές προσωπικότητες;

Παίζουν σαν παιδιά.

Παίζουν με κύβους στην άμμο της στέγης και περνούν μαζί μερικές ευχάριστες ημέρες.

Όμως η επίσκεψη έχει μια συνέπεια.

Ο Ιωάννης προέρχεται από την περιοχή κοντά στην Ιερουσαλήμ και η επαφή μαζί του διεγείρει το ενδιαφέρον του Ιησού για:

την ιστορία του Ισραήλ,
το Σάββατο,
τις θρησκευτικές τελετές,
τη συναγωγή,
τις μεγάλες εβραϊκές γιορτές.

Και πάλι αρχίζουν οι ερωτήσεις.

Ο Ιωσήφ τού εξηγεί τη σημασία των παραδόσεων.

Αλλά ο Ιησούς δεν παρουσιάζεται ως παιδί που απλώς απομνημονεύει μια θρησκεία.

Θέλει να καταλάβει:

Γιατί το κάνουμε; Τι σημαίνει; Από πού προέρχεται;

4. Το έβδομο έτος — Ο κόσμος γίνεται μεγαλύτερος

Το έβδομο έτος της ζωής του περιλαμβάνει διάφορες εμπειρίες που το βιβλίο χρησιμοποιεί για να μας δείξει την κανονική ανθρώπινη παιδική του ηλικία.

Στις αρχές του έτους πέφτει στη Γαλιλαία μια εξαιρετικά μεγάλη χιονόπτωση — περίπου δύο πόδια χιόνι, σύμφωνα με το κείμενο — η μεγαλύτερη που θα δει ο Ιησούς σε όλη του τη ζωή.

Παίζει με τα άλλα παιδιά.

Παίζει στο εργαστήριο του Ιωσήφ με ξύλα και ροκανίδια.

Του αρέσει να βρίσκεται με τον αδελφό του.

Παρατηρεί τις δραστηριότητες των ενηλίκων και τις μιμείται μέσα στο παιχνίδι.

Και εμφανίζεται κάτι ακόμη πολύ σημαντικό:

αρχίζει να προβληματίζεται για τους θρησκευτικούς κανόνες.

Για παράδειγμα, δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί ορισμένα είδη παιχνιδιού θεωρούνται απαγορευμένα το Σάββατο.

Όμως, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνει τον λόγο, σέβεται τις επιθυμίες των γονιών του.

Εδώ αρχίζει να φαίνεται μια πολύ σημαντική ισορροπία:

ελεύθερη σκέψη χωρίς περιφρόνηση.

Δεν αποδέχεται μηχανικά τα πάντα.

Αλλά ούτε επαναστατεί απλώς για να επαναστατήσει.

Ρωτά, σκέφτεται και ταυτόχρονα σέβεται.

5. Τα σχολικά χρόνια στη Ναζαρέτ

Στα επτά του χρόνια αρχίζει η επίσημη εκπαίδευσή του στη σχολή της συναγωγής της Ναζαρέτ.

Ήδη γνωρίζει πολύ καλά:

Αραμαϊκά και Ελληνικά.

Τώρα αρχίζει συστηματικά να μαθαίνει:

Εβραϊκά. 

Η σχολική εκπαίδευση βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις Γραφές.

Οι μαθητές κάθονται στο πάτωμα σε ημικύκλιο και ο δάσκαλος βρίσκεται απέναντί τους.

Η μέθοδος είναι κυρίως προφορική:

ο δάσκαλος λέει μια φράση και οι μαθητές την επαναλαμβάνουν όλοι μαζί.

Έτσι μαθαίνουν μέσα από ανάγνωση φωναχτά, επανάληψη και απομνημόνευση.

Ο Ιησούς προοδεύει πολύ γρήγορα στα Εβραϊκά.

Αργότερα, όταν δεν υπάρχει κάποιος σημαντικός επισκέπτης στη Ναζαρέτ, θα του ζητούν συχνά να διαβάζει τις εβραϊκές Γραφές στη συναγωγή κατά τις λειτουργίες του Σαββάτου.

Η εκπαίδευση όμως δεν γίνεται μόνο στο σχολείο

Αυτό είναι ένα από τα ωραιότερα στοιχεία του Εγγράφου 123.

Η πραγματική μόρφωση του Ιησού παρουσιάζεται ως πολύ μεγαλύτερη από τη σχολική.

Η μητέρα του τον φέρνει κοντά στη φύση.

Ο πατέρας του τού μαθαίνει γλώσσες, θρησκεία και πρακτικά πράγματα.

Το εργαστήριο τον φέρνει σε επαφή με την εργασία.

Η συναγωγή με την παράδοση.

Οι ταξιδιώτες με τον ευρύτερο κόσμο.

Οι φίλοι του με τις ανθρώπινες σχέσεις.

Οι ερωτήσεις του με την προσωπική αναζήτηση.

Η Ναζαρέτ βρισκόταν σε περιοχή με σημαντική κυκλοφορία ανθρώπων. Έτσι το παιδί μπορούσε να ακούει ιστορίες και να συναντά ανθρώπους που προέρχονταν από διαφορετικά μέρη.

Ο κόσμος του σταδιακά διευρύνεται.

6. Το όγδοο έτος — Η προσωπικότητα αρχίζει να ξεχωρίζει

Στο όγδοο έτος ο Ιησούς συνεχίζει να αναπτύσσεται πνευματικά και διανοητικά.

Και συμβαίνει κάτι πολύ ενδιαφέρον.

Ένας δάσκαλος από την Ιερουσαλήμ, ο Ναχώρ, αναγνωρίζει τις εξαιρετικές δυνατότητες του παιδιού και προτείνει στους γονείς του να τον στείλουν στην Ιερουσαλήμ για καλύτερη εκπαίδευση.

Η πρόταση είναι δελεαστική.

Η Μαρία είναι θετική, επειδή εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο πρωτότοκος γιος της μπορεί να είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Ο Ιωσήφ είναι πολύ πιο επιφυλακτικός.

Πιστεύει ότι ο Ιησούς έχει κάποιο μεγάλο πεπρωμένο, αλλά δεν γνωρίζει ποιο ακριβώς είναι αυτό.

Τελικά αποφασίζουν να ρωτήσουν τον ίδιο τον Ιησού.

Και η απάντησή του είναι ίσως ένα από τα ωραιότερα σημεία του εγγράφου.

Δεν αποφασίζει παρορμητικά.

Ακούει τους γονείς του.

Ακούει τον Ναχώρ.

Συζητά και με έναν γείτονα.

Σκέφτεται.

Και στη συνέχεια λέει ότι θα στραφεί στον Πατέρα του στον ουρανό για καθοδήγηση.

Μετά από δύο ημέρες καταλήγει ότι πρέπει να παραμείνει στο σπίτι με τον πατέρα και τη μητέρα του.

Το σκεπτικό του έχει ιδιαίτερη σημασία:

οι άνθρωποι που τον αγαπούν και τον γνωρίζουν πραγματικά μπορούν να τον καθοδηγήσουν καλύτερα από ξένους που μπορούν να παρατηρήσουν μόνο τις εξωτερικές του ικανότητες.

Εδώ εμφανίζεται κάτι θεμελιώδες.

Ο Ιησούς αρχίζει να χρησιμοποιεί έναν εσωτερικό τρόπο λήψης αποφάσεων:

Ακούω → σκέφτομαι → στρέφομαι προς τον Θεό → αισθάνομαι ποια κατεύθυνση είναι σωστή → αποφασίζω.

Δεν είναι τυφλή υπακοή.

Δεν είναι εγωιστική ανεξαρτησία.

Είναι εσωτερική διάκριση.

Το βαθύτερο νόημα του Εγγράφου 123

Αν έπρεπε να συμπυκνώσουμε ολόκληρο το Έγγραφο 123, θα έλεγα ότι περιστρέφεται γύρω από έξι μεγάλες ιδέες.

1. Η ανθρώπινη ανάπτυξη είναι ιερή.
Ο Ιησούς δεν παρακάμπτει την παιδική ηλικία για να φτάσει γρηγορότερα στη θεϊκή του αποστολή. Η παιδική ηλικία είναι μέρος της ίδιας της αποστολής.

2. Η ερώτηση είναι εργαλείο πνευματικής ανάπτυξης.
Ο μικρός Ιησούς δεν παρουσιάζεται ως παιδί που αποδέχεται παθητικά ό,τι του λένε. Ρωτά ασταμάτητα. Η αναζήτηση της αλήθειας αρχίζει από το «γιατί;».

3. Η οικογένεια είναι το πρώτο σχολείο της ψυχής.
Ο Ιωσήφ και η Μαρία δεν είναι τέλειοι ούτε παντογνώστες. Αλλά ακούν, συζητούν, καθοδηγούν, θέτουν όρια και επιτρέπουν στο παιδί να αναπτύξει τη δική του σκέψη.

4. Η πνευματικότητα δεν απαιτεί απομόνωση από τη ζωή.
Ο Ιησούς παίζει, κάνει φίλους, φροντίζει τα αδέλφια του, μαθαίνει γράμματα, παρατηρεί φυτά, επισκέπτεται το εργαστήριο και συναναστρέφεται ανθρώπους. Η καθημερινή ζωή γίνεται το πεδίο της ανάπτυξης.

5. Η σχέση με τον Θεό αρχίζει να γίνεται εσωτερική.
Ιδιαίτερα προς το τέλος του εγγράφου βλέπουμε τον μικρό Ιησού να μην αναζητά απλώς εξωτερικές εντολές αλλά εσωτερική καθοδήγηση από τον «Πατέρα στον ουρανό».

6. Η θεϊκή αποστολή δεν ακυρώνει την ελεύθερη ανθρώπινη προσωπικότητα.
Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο μήνυμα. Η Ουράντια θέλει ο αναγνώστης να δει έναν Ιησού που πραγματικά γίνεται ο ώριμος ανθρώπινος Ιησούς μέσα από εμπειρίες, επιλογές, σχέσεις και μάθηση.

Επίλογος — Πριν γίνει Δάσκαλος, έμαθε να είναι άνθρωπος

Το Έγγραφο 123 δεν παρουσιάζει μεγάλες δημόσιες πράξεις του Ιησού.

Δεν υπάρχουν πλήθη.

Δεν υπάρχουν Απόστολοι.

Δεν υπάρχουν δημόσια κηρύγματα.

Δεν υπάρχουν θεαματικά θαύματα.

Υπάρχει ένα παιδί που παίζει στην άμμο.

Ένα παιδί που κοιτάζει το νεογέννητο αδελφάκι του.

Ένα παιδί που ρωτά τον πατέρα του πώς γεννιούνται τα ζώα.

Που μαθαίνει τρεις γλώσσες.

Που διαφωνεί εσωτερικά με κάποιους θρησκευτικούς κανόνες αλλά σέβεται τους γονείς του.

Που συναντά τον μικρό Ιωάννη και παίζει μαζί του.

Που ακούει μια μεγάλη πρόταση για το μέλλον του και, αντί να εντυπωσιαστεί, στρέφεται εσωτερικά προς τον Θεό για να αποφασίσει.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμη του Εγγράφου 123:

η Ουράντια παρουσιάζει τη μεγαλοσύνη όχι ως κάτι που αντικαθιστά την ανθρώπινη εμπειρία, αλλά ως κάτι που ωριμάζει μέσα από αυτήν.

Ο Ιησούς μαθαίνει τον άνθρωπο όντας άνθρωπος.

Μαθαίνει την οικογένεια ζώντας μέσα σε οικογένεια.
Μαθαίνει τη φιλία έχοντας φίλους.
Μαθαίνει την ευθύνη φροντίζοντας μικρότερα αδέλφια.
Μαθαίνει τη γνώση ρωτώντας.
Μαθαίνει τη διάκριση αποφασίζοντας.
Και αρχίζει να ανακαλύπτει τη σχέση του με τον ουράνιο Πατέρα μέσα από την ίδια του την εσωτερική εμπειρία.

Γι' αυτό, στο ευρύτερο μήνυμα της Ουράντια, αυτά τα «ήσυχα» χρόνια δεν είναι καθόλου ασήμαντα.

Είναι τα χρόνια κατά τα οποία χτίζονται τα ανθρώπινα θεμέλια του μελλοντικού Δασκάλου.

Και το Έγγραφο 123 κλείνει ουσιαστικά αφήνοντάς μας μπροστά σε ένα παιδί που δεν έχει ακόμη πλήρη επίγνωση του μεγέθους της μελλοντικής αποστολής του, αλλά ήδη εμφανίζει εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν αργότερα τη ζωή του:

περιέργεια χωρίς προκατάληψη, ανεξάρτητη σκέψη χωρίς αλαζονεία, σεβασμό χωρίς τυφλή υποταγή, αγάπη για τους ανθρώπους και μια ολοένα βαθύτερη εσωτερική σχέση με τον Θεό.

Αυτό προετοιμάζει άμεσα το Έγγραφο 124 — «Τα Ύστερα Παιδικά Χρόνια του Ιησού», όπου αυτή η εσωτερική ανάπτυξη γίνεται ακόμη πιο έντονη και αρχίζουν να εμφανίζονται πολύ πιο καθαρά η προσωπική του αντίληψη για τον Θεό, οι συγκρούσεις του με ορισμένες παραδοσιακές θρησκευτικές αντιλήψεις και η σταδιακή αφύπνιση της συνείδησης της αποστολής του.

Πρωτότυπο Έγγραφο 123 — Urantia Foundation

Επιμέλεια: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΙΤΣΙΝΑΜΑΣ

Είμαι εδώ να θυμηθείς ποιός/α πραγματικά είσαι...

Τέλος φόρμας